ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΝΟΗΤΙΚΗ ΥΣΤΕΡΗΣΗ

Η νοητική υστέρηση αποτελεί μια διαταραχή της ανάπτυξης του ατόμου όπου η διανοητική λειτουργία του ατόμου είναι κάτω από τον μέσο όρο και υπάρχουν σοβαρές ανεπάρκειες στην προσαρμοστική του συμπεριφορά δηλαδή στην ικανότητα του ατόμου ν’ ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος. Η νοητική υστέρηση είναι μια σύνθετη διαταραχή και δεν μπορούμε να τη μελετήσουμε αν δεν λάβουμε υπόψη όλους τους παράγοντες κοινωνικούς, περιβαλλοντικούς, ψυχολογικούς που την επηρεάζουν. Οι μαθητές με νοητική αναπηρία παρουσιάζουν μεγάλη ανομοιογένεια και τα χαρακτηριστικά της νοητικής αναπηρίας διαφέρουν από μαθητή σε μαθητή. Γενικά, παρουσιάζουν δυσκολίες που αφορούν στις νοητικές δεξιότητες, στις κοινωνικές δεξιότητες καθώς και στις δεξιότητες καθημερινής διαβίωσης.  

Ο βαθμός βαρύτητας που αντανακλά το επίπεδο της διανοητικής βλάβης καθορίζεται από την μέτρηση του Δείκτη Νοημοσύνης (IQ) και βάση αυτού το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM-IV-TR) της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Εταιρείας (2000) ταξινομεί την νοητική υστέρηση σε:Ελαφρά (ήπια) Διανοητική Καθυστέρηση, Μέτρια Διανοητική Καθυστέρηση, Βαριά (σοβαρή) Διανοητική Καθυστέρηση, Βαθιά Διανοητική Καθυστέρηση

Οι κατηγοριοποιήσεις αυτές θεωρούνται απαραίτητες για την πρόσβαση στις παρεχόμενες υπηρεσίες παρόλα αυτά ο δείκτης νοημοσύνης αποτελεί ένα μόνο χαρακτηριστικό του ατόμου και δεν μπορεί να ερμηνεύσει την δυσκολία σε όλα τα επίπεδα. Για να ερμηνεύσουμε τις ικανότητες των  ατόμων με νοητική αναπηρία πρέπει να συνυπολογίζουμε τους κοινωνικο-πολιτισμικούς παράγοντες.

Κάποια γενικά χαρακτηριστικά των παιδιών με νοητική υστέρηση είναι ότι μαθαίνουν με βραδύτερο ρυθμό, προσλαμβάνουν περισσότερο συγκεκριμένες παρά αφηρημένες έννοιες, έχουν μειωμένη προσοχή και συγκέντρωση,  παρουσιάζουν δυσκολίες στη αντίληψη και τη μνήμη, έχουν περιορισμένες ικανότητες συλλογισμού και λύσης προβληματικών καταστάσεων, έχουν δυσκολίες στο συνδυασμό, στη μεταφορά και στη γενίκευση των πληροφοριών και της γνώσης που τους παρέχεται. Έχουν συνήθως δυσκολίες στον κινητικό συντονισμό και τη λεπτή κινητικότητα, προβλήματα λόγου και ομιλίας και παρουσιάζουν συχνά χαμηλή αυτοαντίληψη και περιορισμένες κοινωνικές δεξιότητες.

Μάνος, Ν. (1997).  Βασικά στοιχεία Κλινικής Ψυχιατρικής. Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις UniversityStudioPress

To Pirgolexo © 2017